Υψηλόβαθμη πλακώδης ενδοεπιθηλιακή αλλοίωση (HSIL)

Δεν υπάρχουν υποκατηγορίες HSIL στο TBS όπως ‘υπέρ CIN2 ή υπέρ CIN3’, ή δεν υπάρχουν υποκατηγορίες όπως “υπέρ μέτριας ή σοβαρής δυσκαρύωσης” στην υψηλόβαθμη δυσκαρύωση κατά το Βρετανικό σύστημα (Denton et al. 2008). Η πιο σημαντική διάκριση στην κυτταρολογία είναι μεταξύ LSIL και HSIL.

Παρόλα αυτά, το Βρετανικό σύστημα και μερικοί άλλοι στην Ευρώπη προτιμούν να διαγιγνώσκουν μέτρια και σοβαρή δυσκαρύωση ή δυσπλασία (Herbert et al. 2007) ορίζοντας και διαχειρίζοντας τες ως υψηλόβαθμη αλλοίωση. Τα πλεονεκτήματα από αυτήν την υποκατηγοριοποίηση είναι ότι i) η διαφορική διάγνωση και ii) η θετική προγνωστική αξία (Blanks & Kelly 2010) τείνει να είναι διαφορετική σε αυτές τις οντότητες. Αυτό μπορεί να είναι σημαντικό αναλογιζόμενοι τον κίνδυνο της εξέλιξης σε σχέση με την πιθανότητα υποστροφής με βάση την ιστολογική διάγνωση όταν πρέπει να αποφασιστεί μεταξύ θεραπείας και παρακολούθησης.

 

Κυτταρολογικά χαρακτηριστικά HSIL

Παρουσίαση

Τα κύτταρα εμφανίζονται στο συμβατικό τραχηλικό επίχρισμα ή LBC ως μεμονωμένα κύτταρα ή πολυπληθείς ομάδες κυττάρων. Στην περίπτωση των ομάδων υπάρχουν συνήθως μεμονωμένα κύτταρα στα όρια των ομάδων ή μεταξύ των κυτταρικών ομάδων όπου τα χαρακτηριστικά της SIL μπορεί να φαίνονται καλύτερα. Τα δυσκαρυωσικά κύτταρα θα είναι ανώριμα υποδηλώνοντας ανώριμη επιθηλιακή ωρίμανση.

Πυρήνας

Η χρωματίνη είναι περισσότερο κοκκιώδης και ανώμαλα κατανεμημένη σε σχέση με LSIL. Αρχίζουμε να παρατηρούμε αληθείς πυρηνικές ανωμαλίες με ανώμαλα όρια και εστιακή πάχυνση, πυρηνικές εγκοπές και πτυχώσεις. Όταν τα μη φυσιολογικά κύτταρα αποφολιδώνονται σε σχηματισμούς, μπορεί να υπάρχει απώλεια του προσανατολισμού και συνωστισμός. Ο πυρήνας συνήθως είναι υπερχρωματικός αλλά μπορεί να είναι ομοιοχρωματικός ή υποχρωματικός. Οι πυρήνες σε HSIL δεν είναι απαραίτητα ευμεγέθεις και μπορεί να είναι λίγο μεγαλύτεροι σε σχέση με ένα φυσιολογικό διάμεσο κύτταρο (Smith & Turnbull 1997; Denton et al. 2008; Wilbur et al. 2015).  

κυτταρόπλασμα

Το κυτταρόπλασμα ποικίλλει σε μέγεθος μεταξύ μάλλον μικρότερου σε σχέση με ένα φυσιολογικό διάμεσο κύτταρο και απουσίας οποιαδήσποτε μεταβολής του μεγέθους. Η ποσότητα του κυτταροπλάσματος είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της διάκριση μεταξύ μέτριας και σοβαρής δυσκαρύωσης (π.χ. CIN2 και CIN3).

Πυρηνο/κυτταροπλασματική αναλογία

Καθόσον τα κύτταρα είναι λιγότερο ώριμα σε σχέση με LSIL, υπάρχει υψηλότερη NC αναλογία: ο πυρήνας σε HSIL καταλαμβάνει τουλάχιστον το 50% της διαμέτρου του κυττάρου. Η αυξημένη ΝC αναλογία οφείλεται περισσότερο στο ελαττωμένο μέγεθος του κυτταροπλάσματος παρά στην μεγέθυνση του πυρήνα (Nayer et al. 2004; Slater et al. 2005a, 2005b).

 

9c-6 (a-d). HSIL – υψηλόβαθμη δυσκαρύωση

(a) Μεμονωμένα κύτταρα σε συμβατικό επίχρισμα εμφανιζόμενα σε γραμμοειδή διάταξη μεμονωμένων κυττάρων παρουσιάζουν τα τυπικά χαρακτηριστικά της υψηλόβαθμης δυσκαρύωσης. Ανώμαλη κατανομή χρωματίνης και ανώμαλο πυρηνικό περίβλημα, ανώριμο κυτταρόπλασμα, NC αναλογία ποικίλλου βαθμού αλλά συνήθως πάνω από 50% στα περισσότερα κύτταρα.  Σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει υπερχρωμασία και οι πυρήνες είναι ελαφρώς ευμεγέθεις.
(b) Μικρά, ανώριμα κύτταρα με πυρήνα περίπου κατά 50% του μεγέθους του κυττάρου στα μεμονωμένα  κύτταρα στην κορυφή της ομάδος και περισσότερο του 50% προς την μία πλευρά. Υπάρχει πυρηνικός συνωστισμός και απώλεια του προσανατολισμού καθιστώντας NC αναλογία αδύνατον να εντοπιστεί εκτός από τα όρια.
(c και d) Οι πυρήνες είναι υπερχρωματικοί: η χρωματίνη είναι αδρή και ανώμαλα κατανεμημένη. Η κυτταροπλασματική διάμετρος είναι μικρότερη σε σχέση του διαμέσου κυττάρου και οι πυρήνες ποικίλλουν σε μέγεθος και σχήμα: η NC αναλογία ποικίλλει αλλά είναι τουλάχιστον  στο 50% στα περισσότερα κύτταρα.
(c και d) Οι πυρήνες είναι υπερχρωματικοί: η χρωματίνη είναι αδρή και ανώμαλα κατανεμημένη. Η κυτταροπλασματική διάμετρος είναι μικρότερη σε σχέση του διαμέσου κυττάρου και οι πυρήνες ποικίλλουν σε μέγεθος και σχήμα: η NC αναλογία ποικίλλει αλλά είναι τουλάχιστον  στο 50% στα περισσότερα κύτταρα.

 

 
X